Suat Öğüt

Amsterdam merkezli sanatçı ve yönetmen Suat Öğüt’ün disiplinlerarası pratiği, yakın tarihin bugünü nasıl şekillendirdiğini kişisel ve kolektif anlatılar aracılığıyla araştırır. Anıtlara, arşivlere ve gündelik yapılara odaklanan çalışmaları, baskın ideolojileri sorgular ve mirası yaşayan, kültürel olarak iç içe geçmiş bir pratik olarak yeniden ele alır. Aynı zamanda zamanın doğrusal olmayan algılarını inceleyerek bugünün aciliyetine vurgu yapar.

Öğüt, Marmara Üniversitesi’nde eğitim aldı ve Gent’te bulunan HISK’te (Higher Institute for Fine Arts) lisansüstü programını tamamladı. 2020 yılında Young Art Support Amsterdam Ödülü’ne aday gösterildi, 2013 yılında ise Akbank Günümüz Sanatçıları Ödülü’nü kazandı. 2015–2022 yılları arasında Amsterdam merkezli bağımsız sanat inisiyatifi Corridor Project Space’in kurucularından biri olarak görev yaptı.

Sessiz Uğultuların Yankısı
Değişken ölçü, 2025
Yerleştirme: LED panel, mozaik yüzeyler, askıda metal konstrüksiyon, arşivsel görüntüler, dijital kolajlar, dokunsal yüzeyler, mesh baskı, protesto arşivlerinden derlenen video ve fotoğraf fragmanları

Sessiz Uğultuların Yankısı, tarihsel ve güncel mücadeleleri diyaloğa açarak miras kavramını yeniden düşünmeye davet eder ve izleyiciyi geçmiş ile bugünün birbirine karışmış izleriyle yüzleştirir. Kamusal alanda bir zamanlar yer edinmiş fakat silinmeye mahkûm edilmiş yüzeyleri bir araya getiren yerleştirme; ulusal miras, kolektif tarih ve protesto anları arasında kurduğu ilişkiler aracılığıyla farklı mülkiyet biçimlerini bir palimpsest gibi üst üste bindirir. Böylece bir yüzeyin silinmesinin yalnızca yok etmekle kalmayıp alttaki başka bir katmanı da açığa çıkardığını, mirasın kırılgan ve iç içe geçmiş doğasını görünür kılar.

Yerleştirme, sessizliğin ve geride kalan izlerin taşıdığı ağırlığı öne çıkarır. Sessizlik, kolektif eylemin dönüştürücü gücünün bir metaforuna dönüşür. Protestolardan kalan duygusal kalıntılar, antik kentlerin ağır sessizliğiyle benzer bir yoğunlukla yankılanır; sokakta ve kamusal alanda bırakılan izler yeni bir miras katmanı hâline gelir. İstanbul’daki kamusal ve bireysel arşivlerden toplanan görseller, düşük çözünürlüklü dijital ortamlara rağmen direnen materyaller olarak üst üste bindirilir, soyutlaştırılır ve ardından LED panel, mozaik ve tekrar ile rastlantısallığın kesiştiği diğer envanterlere dönüştürülerek piksel temelli temsil biçimlerinin sınırları zorlanır.

Yüzeyler, zamanın ve belleğin katmanlı taşıyıcıları olarak ele alınır; her katman karşılaşmaların, silinmelerin ve geri dönüşlerin izlerini taşır. Protesto anlarında duvarlar ve arabalar, sistematik adaletsizliklere yönelen öfkenin yazıldığı alanlar hâline gelir. Kamusal alanda “hasarlı” olarak kodlanan bu yüzeyler, toplumsal eşitsizliklerin bedelini simgeler. Silinip yeniden yazılan sloganlar, aşınmış dokular ve üst üste biriken katmanlar, tekil bir hikâye yerine çoklu özneliklerin ve zamanların gerilimlerini görünür kılar. Bir zamanlar tüketim ve iktidar tarafından fetişleştirilen nesneler, hayaletimsi anılar olarak geri döner; işlevden tanıklığa kayan parçalar anonim bir görsel arşiv oluşturur ve kendi başlarına bir miras nesnesine dönüşür.

Yerleştirmenin mekânsal yapısı, 1961 Saraçhane mitinginin güzergâhlarını referans alan gergin ve iç içe dolanmış metal çizgilerden oluşan bir ağ ile şekillenir. Bu çizgiler, direnişin rotasını üç boyutlu bir harita gibi izlerken aynı zamanda yorgunlukla biçimlenen bedenlerin duruşlarını çağrıştırır. Askıya alınmış fragmanlar, bir zamanlar hareket hâlinde olan yüzeylerin şimdi durgun ama hâlâ titreşen hâlini yansıtır. Bu bağlamda sessizlik bir boşluk değil; dolu, yoğun ve yaşayan bir atmosfer olarak belirir.

Sessiz Uğultuların Yankısı, bir şeyi çözmekten ziyade algıyı keskinleştirmeyi amaçlar; hayaletlerin hâlâ dolaştığı, zamanın katmanlarında yankılandığı ve geçmişin şimdide nefes aldığı bir alan yaratır.